Yalnız Dalgalar

Yalnız Dalgalar

Yaşadığım sahil kasabasında yaz mevsiminin beraberinde getirdiği canlılık ve neşenin hissedildiği yerlerden sadece biriydi burası. Şimdi ise kışın kasvetli yalnızlığına bürünmüş durumda. Havanın durgunluğu ve dalgaların ritmi, zamanın durmaksızın akışını yansıtıyor. Sahildeki taşlar ve soğuk beton iskele, terk edilmişliğin, unutulmuşluğun ve yıpranmışlığın izlerini taşıyor. Gökyüzünün soğuk griliği, kasabanın üzerine ağır bir melankoli örtüsü seriyor.

Ufuk çizgisinin yerini alan iskele yavaş yavaş silinirken, üzerindeki sokak lambaları geceyi karşılıyor. Ancak bu karşılama, boşlukta yankılanan bir fısıltı gibi. Rüzgârla boğuşan elektrik telleri, sanki geçmişin anılarını uyandırmak, onları taşımak ister gibi. Fakat bu anılar soğuk rüzgârla birlikte kaybolup gidiyor; geride sadece çığlık atan bir sessizlik ve derin bir yalnızlık kalıyor. Yazın neşeli cıvıltılarından geriye kalan tek şey bu boşluk. Deniz de sanki biraz özlem taşıyor içinde. Ama artık kıyıya vuran her dalga, yalnızlığın bir ifadesi haline gelmiş durumda.